Soms heb je zo een gesprek waarvan je nadien denkt… wat bleef er eigenlijk op de zeef liggen. Dit is een heel persoonlijk zeef momentje na een intens gesprek.
Aan werk denken, is nu niet aan de orde. Een ongeduldig stukje in mij vraagt; wanneer dan wel? Ik hoor het, en zeg liefdevol… “nu nog niet. Het wordt wel duidelijk wanneer dat weer wel kan”. Ik probeer in dat zinnetje ook vertrouwen te hebben.
Ik heb een somber deel in me (zoals zoveel mensen dat hebben). En dat moet ik niet willen weg gooien. Het is een stukje van mezelf. Dat speelt sinds kort op. Ik heb bij dat stuk te blijven en het te geven wat het nodig heeft… wat (zelf)liefde, aandacht en het stukje wil gewoon gezien worden, zoals het is. Het heeft nooit het stuur vast mogen houden in de bus, omdat de positivist altijd dat stuur vast had. Dat mag meer in evenwicht. Weet niet of ik dit stukje nu het moeras moet noemen?
En tranen van verdriet zijn… tranen van verdriet (dat is niet altijd slachtofferschap… soms toch ook wel). En die tranen van verdriet mogen er zijn. Het is geen beweging naar het moeras toe. Ik heb veel achter gesloten deuren gestoken in mijn lijf. Die deuren nu open doen, en erbij stil staan… en dat verdriet/pijn toe te laten is… helend. Deze maakt het verwarrend… want voor mij is de lijn tussen verdriet hebben en “wentelen in” dun. Dus ik zie niet goed waar ik ‘helend’ werk verricht, en waar niet…
Ik heb zoveel hardheid rond me gecreëerd dat het moeilijk is om kwetsbaar te zijn…
Een bepaalde routine is nu goed voor me. Het is goed dat ik de kinderen elke dag naar school doe. Ik sta (vroeg) op, regel boterhamdozen ed. Dat is misschien ook geen slechte routine. Daarnaast hou ik vast aan de yoga op maandag (voor nu is dat belangrijk… ook al weet ik niet helemaal of die uit mezelf vertrekt)… het is een lichtpuntje in de week. Om de 2 dagen lopen (maar dat is maar een kort moment). Vol te houden ook als het regent. Wandelen doe ik best wel wat nu…
IK… oh… vanuit “ik” vertrekken… miljaar…mezelf als vertrekpunt zien. Deze schrijven vind ik al niet gemakkelijk. Heb daar net wel een gesprekje met mijne 9 jarige over gehad. Ik zie een kleine Veerle in hem, en heb hem uitgelegd hoe belangrijk het wel niet is om te onderzoeken wat hij zelf wil. Dat hij dat ook echt mag aangeven. Zelfzorg ook. Dat dat ook mee heeft veroorzaakt dat ik nu niet kan werken… open… authentiek… kwetsbaar… zo fijn. Bij zelfzorg zei hij “ja, mama, dat woordje ken ik wel al heel goed, hoor. Dat zeg jij alle dagen.” Geruststellend, vind ik dat 😉
Wat me ook is bijgebleven is dat wat ik leuk en niet leuk vind, erg gewijzigd is de laatste jaren. En dan hoorde ik mezelf zeggen dat ik het leuker vind nu om alleen te zijn (niet altijd mensen om me heen). En dan denk ik… in ons gesprek zeg ik dan ook dat ik niet alleen wil zijn. Daar zoek ik nog evenwicht in… Dat lijstje “leuk”… zijn bronnen, hé? Archetype… mijn hoge priesteres. Laat me daar nog maar een wat over lezen… en aan denken als het spannend wordt. Ik heb wel wat tools in mijn rugzakje om me uit het moeras te trekken (dat is 1 van de bronnen opzoeken, routine, buiten komen, er over praten met wie ik dat kan,….). En als ik daaruit kom, heb ik vanuit IK te vertrekken in mijn dagelijks leven…
It’s the only way om IK voorop te stellen… it’s the only way om mezelf voorop te stellen. Dat is mijn opgave… oh… dat is niet egoïstisch. Dat is niet egoïstisch… en of ik nu eens ontplof als een vulkaan of dat geleidelijk aan doe. Time will tell hoe ik het deed…
Daarnaast komt een stuk waar het opnieuw wat diffuus wordt… evenwicht tussen eigen verantwoordelijkheid opnemen versus hulp vragen. Ik denk plots aan een stuk uit de Fontein… (alles van een ander oplossen, lijkt op een grote verantwoordelijkheid opnemen. Maar dat is net andersom… dat is net je eigen verantwoordelijkheid ontlopen). Wat ik voel… deze slaag ik plat… doordat op eigen benen staan zo prominent werd benoemd… ga ik hulp vragen uit de weg gaan. Maar dat ik dit al weet… maakt dat ik nog wel hulp zal vragen. Het gaat me alleen wat meer denkwerk aan de voorkant kosten.
Weet je wat eigenlijk het meest frappante is? Dat ik altijd iemand nodig heb, om me te zeggen wat ik moet doen / duwtje in de rug te geven/ bevestiging te geven, terwijl ik inderdaad zoveel kracht in me heb. Kracht die verstopt is geraakt onder een dikke laag modder (moeras)…
Dus: ruim de laag modder op, he… ik hoor je.