Patronen: gedrag of denken dat volgens bepaalde voorspelbare regels verloopt. Regels die vaak ook over generaties heen blijven standhouden. Tot een paar jaar geleden was ik me er niet van bewust dat ik volgens een paar (hardnekkige) patronen leef. Pas sinds ik echt aan de slag ging met mijn persoonlijke ontwikkeling, zag ik dat. Een paar jaar geleden, wees een collega me op een boeiend en vooral uitdagend traject. Na heel wat gesprekken en kneedwerk, belandde ik op een informatieavond over het Persoonlijk Jaar van het ITIP. Ik ben altijd al een nieuwsgierig en leergierig geweest, dus eens gaan luisteren kon geen kwaad. Samen met de collega reed ik naar die informatieavond. En ik hoor me nog zeggen onderweg “ik wil gewoon weer wat meer Veerle zijn”. En de dame, die de informatieavond verzorgde, sprak letterlijk die woorden uit. Het triggerde me zo. Daarnaast heerste er de hele avond een ongelooflijk huiselijke sfeer. Niets was fout. Alle begeleiders van het ITIP luisterden met veel interesse naar alle vragen en bezorgdheden van eventuele toekomstige deelnemers. Oh wat was er volle aandacht. Dat vond ik zo een ongelooflijk fijn gevoel. Daar en dan werd ook het tempo er al even uit gehaald. Dat was een gevoel dat ik niet kende. Lang verhaal kort: ik schreef mezelf in, en volgde ook nog het verdiepingsjaar. Dat was patroondoorbrekend.
Een Persoonlijk Jaar bestond uit 4 blokken van 3 dagen (incl. overnachting). Ik zou 4 weekends weg zijn, op een periode van een schooljaar. Slik. Ik herinner me de eerste namiddag levendig. Armen gekruist, stilzwijgend en kwaad op mezelf. Waarom had ik me ook ingeschreven?! Ik ben een mama van 3 jonge kinderen, en ik zit hier een heel weekend, wat over mezelf na te denken op een te fijne locatie waar ik te lekker eten krijg. Ik heb thuis te zijn, eten te voorzien daar, kinderen in bed te leggen,… ik heb gewoon thuis te zijn. Heel wat weerstand verder en nadat ik het concept “hier en nu” leerde kennen, kon ik mezelf wat meer geven. Dit gebeurde niet meteen. Lang vocht ik met mezelf: “Geen tranen, Moons. Je moet er voor je mededeelnemers zijn. Ik wil maar gewoon wat meer Veerle zijn. Zij hebben pas echte verhalen. Sterk zijn, Moons. Volhouden tot de pauze en dan tranen buiten huilen.” Ergens tijdens dat jaar, nam ik een besluit: ik kan maar op 1 plaats tegelijkertijd zijn. Ik kan dan ook maar best met volle aandacht op dat moment aanwezig zijn, zodat ik er alles uit kan halen. Dus als ik op het kasteel ben, dan ben ik op het kasteel (ja, het traject ging door op een heerlijke locatie).
Oh, ik ben weer afgeweken. Waar ik naartoe wil: ik leerde heel wat patronen van mezelf kennen, waar ik veel over kan schrijven. Maar vorige week, werd er plots nog een ander patroon zichtbaar voor mezelf. Toen ik mijn basketverhaal schreef, was ik op zoek naar iets wat ik graag doe, naast basket. Ik kwam op niks. En toch, als ik stiekem wat meer naar mezelf luisterde, kwam de gitaar weer boven. Ik volgde als kind 7 jaar muziekschool, en leerde naast de Notenleer en Algemene Muziekcultuur ook dwarsfluit spelen. Ik zeg (of eerder: denk) al lang dat ik het jammer vind dat ik daarbij niet kan zingen. Of je kan daarmee ook niet echt de leuke nummers spelen. De dwarsfluit ligt al jaaaren aan de kant. Daarnaast word ik altijd warm als mensen gitaar spelen. Ik associeer dat met zoveel gezelligheid, een kampvuur, marshmallows, wat mee neuriën… Ha, ik bedenk me net, dat er in het eerste jaar iemand was die zijn gitaar bij had. Tijdens pauzes zocht ik hem op: hij speelde, ik genoot in stilte… heerlijk was dat. Goh, dat ik toen al niet ben begonnen. Waar ik naartoe wil, ik ben nog altijd niet begonnen, want ik bots een patroon: als ik iets doe, wil ik dat ook goed doen, en juist doen, en… Ja, dan heb je al veel moed nodig om te starten. Maar morgen, morgen haal ik de gitaar op die bij mijn ouders stof staat te vangen, en laat ik er nieuwe snaren op leggen en laat ik ze stemmen. En hopelijk heb ik snel de moed bij elkaar geraapt om het niet zo goed te doen.
En weet je wat? Dat is met heel veel zo, op allerlei vlakken. Je mag best eens iets uitproberen en zien of het al dan niet bij je past. Past het niet, dan mag je er mee stoppen. Dat is niet falen… dat is niet falen…
Ik moest eens iets voorbereiden voor… goh, welke woorden kies ik nu… een gids die me weet te raken en ik een heel warm hart toe draag… en de richtlijnen voor de opdracht waren: you better f*** up. Pas vandaag, door het schrijven van deze tekst, snap ik waarom hij dat zei.
🎶 Femme liberée 🎶 van Cookie Dingler
🎶 Something in the water 🎶 van Pokey LaFarge