Goh, die eerste weken. Ikzelf helemaal in de knoop. Niet aan het werk, want de donderdag voor de lockdown schreef de dokter me thuis. Twee dagen later zaten we met zijn allen thuis.
Ik ging als een leeuwin voor mijn welpjes liggen. ALLES zou ik er aan doen om dat virus buiten te houden. Het moederinstinct dat ik toen voelde was immens. Mijn verantwoordelijkheidszin nam wel een loopje met me. Ik ging vol in een bekend patroon: ik moet er zijn voor de anderen. Die valkuil werd “alles voor de andere, en niets voor mij”. Die eerste week, was goed voor mijn lijn. Ik ging niet meer eten, of enkel de restjes. Want… hoe minder ik at, hoe meer mijn gezin zou hebben. En hoe minder snel de voorraad uit de kasten verdween, hoe minder snel ik naar de winkel zou moeten. En dat moest ik zo lang mogelijk proberen uitstellen, want daar zat de vijand. Ik werd kwaad bij elk beetje dat werd gemorst. Ik was echt bang. Bang om ziek te worden, bang dat mijn kinderen of man ziek zouden worden, mijn ouders, familie, vrienden…
En dan… niet aan het werk. Net nu. Wat moet ik dan doen?! Mondmaskers maken, natuurlijk. Ik heb iets te doen voor de maatschappij. Geheimpje: ik kan niet goed met naald en draad overweg. Als er een knop loskomt van een jas, dan kan het al eens zijn dat de kinderen er een paar dagen later terug mee komen aandraven “mama, de knop is weer los”. Dus het is voor de maatschappij misschien beter dat ik geen mondmaskers maak. Schuldgevoel all over the place. Ik doe niks… dat is not done!
Een van onze buren hadden een goede verkoudheid opgedaan en mochten van hun dokter niet buiten. De eerste keer dat ik ging winkelen was voor hen. Stress alom. Winterhandschoenen aan, die nadien in de auto in quarantaine moesten blijven liggen. Sommige winkelrekken die leeg zijn. Niemand die precies durft te praten. Glimlachen waar zoveel emoties achter schuilen. Nadenken: met die handen niets teveel aanraken. Eindelijk, weer buiten… ontlading. Dit is geen pleziertje. Maar nu… wat raakte ik al aan met die handschoenen: autosleutels, deurklink van de auto… Thuis weer uitstappen. Kinderen die de koffer mee willen uitladen, die tig keer te horen krijgen: niet aan je gezicht komen, handen wassen. Is dat hoe het moet? Je moet 2 keer “happy birthday” zingen terwijl je ze wast. Kleren in de was. Douche in. Dan pas kon er weer wat geademd worden. Madness.
Dinsdag werd omgedoopt tot winkeldag. Met andere woorden, dinsdag is de enige dag dat ik deftig gekleed ben. Ik heb ondertussen een Corona-kleedje. Ik denk dat ik het verbrand na deze periode. Maar wanneer is dat “na deze periode”?
Na heel wat weken, kwam er wat rust in mijn hoofd. Ik werd geïnspireerd door een tekst die in mijn mailbox belandde : “Nooit denken ‘wie ben ik, mijn invloed betekent niets’. Wanneer zoals blijkt uit de Chaos theorie, dat één korrel zand de evolutie van een hele duin kan bepalen (zie: Complexity van Mitchell Waldrop).” Wat ik deed voor de buren, was een zandkorrel. En dat is ok… dat is gewoon ok. Nu neurie ik in de winkel, lach ik, breng ik op mijn manier wat luchtigheid aan de dag,… Dat is mijn zandkorrel: wat luchtigheid brengen, een lach toveren op de mensen die aan het werk zijn,… De angst zing ik er in de auto af. Voor nu is een zandkorreltje genoeg.
Thuis ligt die zandkorrel anders… Wat hebben we de afgelopen weken al ruzie gemaakt. Wat werd er veel geroepen. Iedereen die inspiratie deelt om te doen met je kinderen, opdrachten (soms moetjes, soms magjes) die via verschillende kanalen aangereikt worden,… Allemaal met de beste bedoelingen, maar ik werd er zot van. En dus de kinderen werden zot van mij. De magjes van school, waren moetjes van de mama. Ze moeten bijleren, toch?! Wel, ik heb de druk van de kinderen gehaald. We maakten al genoeg ruzie. Er werd al genoeg geroepen. Met enige schaamte moet ik toegeven dat ik niet de beste mama was de afgelopen weken. Nu zijn we heel wat mooie gesprekken verder en kiest iedereen echt zijn eigen tempo. Er zijn de échte moetjes per dag, maar of dat nu klaar is binnen schooltijd of pas na het avondeten. Dat kiezen zij zelf. Bij elk filmpje dat ze zien van klasgenoten, rollen er binnen het uur tranen. Ze missen hun vrienden en willen echt contact, geen virtueel gebeuren. Ik snap ze. En toch, ben ik opgelucht dat ze niet naar school mogen. Alle 3 zitten ze in schooljaren die nog niet mogen gaan. Mogen gaan… ik gun hen zo hard momenten met hun vrienden… in het echt. Al zal het met een klein mama hartje zijn.
Kan jij in termen van zandkorrels denken? Ik gun het je alvast! Ik probeer het.
Oh en geen zorgen, ondertussen heb ik er elke kilo die er af was, al meer dan genoeg weer bij aan gegeten 😉
🎶 Lean on me 🎶 van Bill Withers
🎶 I shall be released 🎶 van Bob Dylan