Weet je wat het moeilijkst is… toegeven dat je niet verder kan.
Ik wist dat ik niet meer kon werken (laat staan veilig op mijn werk geraken met de auto… zie mijn blogje ‘Het hart mocht een stapje zetten‘). Dit betekent dan wel dat ik naar de dokter moet gaan. En wat moet ik in hemelsnaam tegen de dokter zeggen? Ik had een vriend nodig die me zei: “je zegt gewoon dat het even niet meer gaat.” Ok, dat klinkt logisch, en dat zijn tenslotte maar een paar woorden. Dat kan toch niet moeilijk zijn. Oh… ik geef het je op een blaadje: dat vraagt tonnen lef! Niet kunnen slapen, draaien, nog eens woelen, nog wat draaien… middernacht. De digitale wachtkamer van mijn dokter geeft dan raadplegingen vrij voor de komende voormiddag. Ik boek de afspraak. Om 9u is er plaats. Je moet aangeven waarom je de afspraak boekt. Ik schrijf in het tekstvak “Crash boom bang”. Tranen rollen. Wat was ik zenuwachtig (understatement) en van slapen kwam er die nacht veel in huis.
Dan wordt het natuurlijk 9u… volle Corona-tijd en ik ga naar de dokter, omdat het even niet meer gaat?! Daarbij vergroot ik de kans dat ik het Corona-virus mee naar huis breng. Schandalig dat ik bij de dokter ben. Mijn innerlijke brandweermannen zijn in hun element en halen me netjes onderuit. De dokter heeft echt wel wat anders te doen, dan met mij bezig te zijn, toch? Ik raap mezelf bij elkaar. Iets heeft me tot hier geleid, dus ik heb dit nu te doen. Er is nog niemand in de wachtkamer. Ik moet er misschien 5 minuten wachten, maar het lijkt eeuwen te duren. Ik kan niet gaan zitten (van de zenuwen) en sta wat wiegend te wachten, terwijl ik de tranen verbijt. De secretaresse laat me binnen en vraagt nog “wat heb ik nu gelezen: ben je tegen een boom gereden?” Ze verwijst naar de “crash boom bang”. Ik kan het haar al niet zonder tranen vertellen. Come on, Moons. Tranen weer weg! You’ve got this. Mezelf peptalken, noem ik dit: een van mijn talenten. Al is het vooral: veel te streng zijn voor mezelf, bedenk ik weken later. Na een tijdje komt de dokter binnen. Die vraagt “Vertel eens. Wat is er aan de hand?” Tranen rollen meteen en ik hoor mezelf zeggen “ik denk dat ik te zwak ben voor de wereld waarin ik leef”. Mmmh, niet het ingestudeerde zinnetje, maar daar komt het wel op neer. De dokter vraagt wat door, maar ik kan geen enkel zinvol antwoord geven. Hij schrijft me 1,5 week thuis om even mijn prioriteiten op een rijtje te zetten. Wat voel ik me klein. Afrekenen, buiten stappen, deurklinken vastpakken met een zakdoekje…. buiten…. naild it! Daar en dan stortte mijn wereld hoegenaamd nóg verder in… “en nu?!”
Weet je? Als ik op voorhand had geweten hoe ik me zou voelen toen ik buiten stapte, zou ik misschien nooit zijn binnen gestapt. Het lijkt een van de moeilijkste momenten uit mijn leven. En toch, ben je het aan jezelf verschuldigd om die afspraak te maken. Toegeven dat het niet meer gaat, maakt je niet zwak. Je kiest vol voor jezelf, en daar heb je tonnen lef voor nodig.
🎶 After the storm 🎶 van Mumford & Sons