Nog niet zo lang geleden (en nog), voelde ik me erg onrustig. Het leek alsof er met de sterrenhemel werd geschud. Een hersenspookje toen: “ofwel moet er doorgeschud worden, ofwel mag het stoppen.” Gestopt is er niet. En misschien maar goed ook (dit zinnetje kon ik er maar op een ‘goede dag’ bij schrijven).
Het was een dinsdag in maart… dinsdag 10 maart 2020 om precies te zijn. Een ochtend zoals zovelen. Ochtendrush, op tijd aan school, de bengels krijgen allemaal hun persoonlijk afscheid (heerlijk is dat), en ik rijd door naar het werk. Mijn hoofd gaat opnieuw zowat alle kanten op, al kan ik niet concreet zeggen naar waar. File. Natuurlijk. Ik volg de GPS en kom op plaatsen waar ik nog nooit kwam. Tranen rollen. Een fietser die ik maar net op tijd zie. Nog meer file. Bijna op het werk. Te laat naar mijn zin, maar die eerste meeting in de agenda, haal ik. Ik badge de garage open en rij in volle emotie binnen. Ik hoor iets, wat ik niet wilde horen. Boven stap ik uit om de auto te bekijken. Natuurlijk… dat kon er ook nog echt bij. Ik raakte de muur en gaf mijn auto een schaafwond. Roepend komen er nog meer tranen. Kan ik gewoon verdwijnen? Natuurlijk niet. Ik parkeer me op mijn plek en stap, via een kleine omweg, naar de ingang van het kantoorgebouw. Ik ga rond, ook al regent het. Die tijd heb ik nodig om dat pokerface in orde te krijgen. Yes, naild it. Geen vragen. De schmink die ik vanmorgen op deed om een en ander te verdoezelen, was al verdwenen als sneeuw voor de zon. Misschien maar goed ook, want de schmink zelf, zou hetgeen zijn dat opvalt. Met enthousiasme en passie, ga ik de eerste meeting in. Ik stap buiten: doodop. Zo gaat het de hele dag door. De laatste meeting red ik net, en rollen de tranen al bij het buitenstappen. Nog snel iets afwerken en naar huis. Moe. Kapot. Maar waarom?! Daarom wil ik geen vragen van anderen: ik heb geen antwoorden.
Mijn hart moet heel veel moeite doen om boven mijn hoofd uit te komen.
Wat mijn hoofd roept?
Kom, gewoon lachen en doorgaan. Kwestie van eens “nee” te leren zeggen. Je doet wat je kan doen, en dat doe je zo goed mogelijk. Klaar toch? Niet flauw doen. Gaan.
Wat mijn hart fluistert?
Goh… er zit nog teveel ruis op die lijn om dit nu mooi te beantwoorden.
Het enige wat ik wou, was even een reset. Terug naar fabrieksinstellingen of zo. Nu krijgt de wereld die reset (Corona-virus) en draait mijn mallemolen aan een nóg hoger tempo. Be careful what you wish for,hé… Mmmh… mag ik nog een keer over die olielamp wrijven, alsjeblieft?
🎶 One more light 🎶 van Linkin Park
🎶 Weak 🎶 van AJR