Ik ben in mijn pen gekropen met als doel een hulpmiddel te creëren om een verhaal wat af te kunnen sluiten. Het lijkt op een koffietafel… eentje zoals die er in Corona-tijd mag zijn: een koffietafel op je eentje. Hoe een lach en een traan, toch dicht bij elkaar kunnen liggen.
Juni 2005… ik had mijn diploma Toegepaste Economische Wetenschappen op zak. Elk jaar had ik tweede zit, en dat laatste jaar sloot ik af in eerste zit én met onderscheiding. Ik ben niet snel trots op mezelf, maar toen heb ik geblonken. Met een heel breed interesseveld, trok in de sollicitatiewereld in en op 14 november 2005 deed ik mijn eerste dag op Argenta.
Ik startte op het Secretariaat van de Directiecomité, onder de vleugels van een aantal toffe dames. Qua vorm niet de job waar ik van droomde, maar het gaf de gelegenheid de werking van heel Argenta goed te leren kennen. Meneer Van Rompuy, de stichter, die bij aankomst altijd een hand kwam geven. Oh wat kan ik nog voelen hoe spannend het was, steeds wanneer hij op het 6de verdiep toe kwam.
Dan heb ik samen met een topper zo ongelooflijk heerlijk samen gewerkt. Gewerkt? Ja, kei hard gewerkt… en tegelijkertijd zo gigantisch veel plezier gemaakt. We waren qua inhoud een eilandje met twee. En we zaten op een verdiep waar, qua inhoud, allemaal kleine eilandjes een plekje hadden gekregen. Allemaal eilandjes, en toch een groot hecht geheel. Samen met de topper, mocht ik meewerken aan een uitgifte van 100.000.000 EURO. Contacten met institutionele beleggers… nieuw voor Argenta, nieuw voor ons! Zalig!
Het was de toenmalige CFO die deze ‘ik wil het zo graag, zo goed doen’-er een belangrijke les leerde, nl. een deadline die kan en mag soms echt verschoven worden. Oh met een smile denk ik daaraan terug. Het was niet gebruikelijk dat jonkies mee op zakendiner mochten… maar daar zorgde hij wel voor. Zo belandden we samen in een sterrenrestaurant, waar we van de uiteindelijke investeerders een fles Calvados kregen.
Die fles is me goud waard… Ik had me voorgenomen dat ik zou wachten om ze open te doen tot ik op pensioen zou gaan, na een loopbaan enkel en alleen bij Argenta. Ik zou ze dan kraken met mijn papa… dat zou een vroeg pensioen betekenen, maar kom. Of ik zou ze kraken als ik het eerste vrouwelijke directielid van Argenta zou worden. Een mens mag ambitieus zijn, toch? Ze staat allicht nog gesloten in de trofeeënkast.
Na dit boeiende traject, stampte ik een afdeling uit de grond dat werkte rond de digitale kanalen van Argenta. Op zoek naar allerhande informatie, verdiepen in security maatregelen, dashboards opzetten, Tenforces opmaken, elke ochtend rond de grote tafel,… en daarbovenop mijn eerste leidinggevende rol. We zaten initieel onder het schuine dak, achter het contactcenter… en als ik me niet vergis was dat verdieping 2. Deze mag je me niet kwalijk nemen. Er is wat af verhuisd op Argenta. Op zich niet erg. Steeds een nieuw begin, steeds even herbronnen en focus bepalen. Wat hebben we met rolbakken door het gebouw gejongleerd… hilariteit alom.
Mijn team… wat was ik er heel graag voor hen, wat zijn zij er buitengewoon voor mij geweest. We hebben heel wat watertjes doorzwommen! Een nieuwe website opzetten, daarvoor een GAP analyse opmaken (oh… moet eerlijk toegeven dat ik blij was dat er toen een bevalling op 2 fronten gepland stond…), het ATM park uitbouwen, introductie van de digipass,… en nog zoveel meer. We kenden elkaar door en door, en een blik zei vaak meer dan 1000 woorden. Top team!
We transformeerden naar een Marketing afdeling en het team groeide uit… digitale schermen in de kantoren, een nieuw CMS voor de website, meer focus op data en als kers op de taart: Argenta wil een app lanceren, en die kwam er via een Golden Ticket. Een geweldige samenwerking met een projectleider die mijn enthousiasme wist te appreciëren. We deden het toch allemaal maar met al die Argentanen… bedenk ik me nu. Smile! Echte vrienden heb ik daaraan overgehouden… En al zeker aan mijn team… mijn mannen op de tweede plaats… zo noemden ze zichzelf. Mijn jongens thuis, kregen de eerste plaats. Vrienden… ja, ze zijn zoveel meer dan (ex-)collega’s.
Vijf jaar geleden zette ik de stap naar HR. En turbulente start kende die transitie. Mijn enthousiasme, doorzettingsvermogen, karakter en leergierigheid kon zich helemaal uitleven. Wat heb ik diepe gesprekken gevoerd, wat heb ik pijnlijke boodschappen gebracht, wat heb ik heerlijke workshops begeleid, wat heb ik veel geleerd… En bovenal, wat heb ik mooie mensen leren kennen!
15 jaar Argenta… 15 jaar Argenta… de fles Calvados gaat nog niet open. Ik heb gezien dat het alcoholpercentage niet min is, dus ik ga ze niet op een koffietafel met alleen mezelf kraken. Ik bewaar ze voor een mooi moment… al ga ik niet wachten tot aan mijn pensioen, want papa wil ik toch wel heel graag zijn borreltje geven.
En nu… hier en nu? Ik heb het gevoel dat de wereld aan mijn voeten ligt! Alles in mijn lijf stroomt en ik ben zo klaar om een duik te nemen in een nieuwe uitdaging. Trust the magic of new beginnings? Oh ja! Ik ben er helemaal klaar voor. De terugblik helpt me om vol vooruit te kijken… Let’s do this!