Toen werd het december… een maand die zo ver weg leek, dat ze nooit dichtbij zou komen. En nu is het zover… het is december.
Het uit de weg gaan heeft geen zin, dus snij ik het onderwerp aan: opnieuw aan het werk gaan. Terug de maalstroom in. Ik ga wat alle kanten op… van vol vertrouwen naar heel onzeker… van blij naar bang…
De opdracht die ik mezelf meegeef: met man en macht voorkomen dat ik mezelf weer word zoals ik was…
Oh… heb het gevoel dat ik gigantisch sterk in mijn schoenen moet staan. Het lijkt alsof ik dag 1 meteen duidelijk grenzen moet aangeven. En dat ik zal moeten vechten om ze te bewaken. Heb wat schrik… schrik dat ik mijn pokerface weer ga opzetten. Schrik dat dat pokerface me nog goed gaat passen. Ze kennen me niet zoals ik ga terug komen… En wat als ze weten dat ik terug ben… ik zie alleen maar een overrompeling… En geen opvang aan school… (Corona, weet je wel)… hoe?! Hoe geraken die schatjes thuis, terwijl ik werk. Hoe moet dat? Een berg, dat is wat ik zie… de Himalaya! Vertrouwen, Moonske, je krijgt die wel opgedeeld in Belgische Ardennekes…
Een stappenplan dient zich aan. Eerst de dokter raadplegen en informeren hoe die de heropstart ziet. Oh zucht… die mens weer zien. Kwetsbaar en klein… Zie mezelf niet meteen full-time starten. Tussen dit schrijven en uitspreken, zit een wereld van verschil. Ik wil tijd om mijn batterijen te kunnen opladen. Hopend dat de batterijen toch ook niet te fel leeglopen tijdens de werkuren. Plots benauwd worden over de idee dat de natuur intrekken er niet veel meer in gaat zitten (wat nu mijn hele voormiddagen zijn). Oh… hoe combineer ik werken met me-time… een kleine paniekaanval verder, kan ik mezelf gerust stellen. De nieuwe ik zal daar wel voor zorgen. Oh… ja, toch?! Please say yes…
Een volgende stap is mijn baas bellen… mijn baas die ik lang niet meer hoorde. Graag voor die eerste werkdag op 4 januari… Oh… krimpje… natuurlijk kan ik dat. Ook kwetsbaar en klein… Terug de wonde open van in maart? Die van september ook nog even? Pfff… heavy shit… Het falen bespreken… HET IS GEEN F****** FALEN! Ok… als ik daar over ben, misschien eens nadenken over wat ik dan moet zeggen. En wat zeker niet. Er is geen verkeerd, Moons… er is geen verkeerd… Just be you… dat zou je anderen adviseren… Heb maar vertrouwen in die jij die je nu bent… dat zou je ook zeggen. Ik heb alvast veel vertrouwen in jou, zou je oprecht geruststellend zeggen. Zo bizar dat mensen dat (soms) vol binnen pakken…
Wat een bedrijfsarts kan betekenen, geen idee. Oh… alle hoop op 2 gesprekken die de komende week op de agenda staan. Hopend op handvaten. Hopend op peptalk. Wetend dat het vertrouwen vanuit mezelf moet komen, en niet mag én kan afhangen van buitenaf. En toch… ik gun het me. Vertrouwen mag even van buitenaf komen. Het is ok, Moonske. Voor nu, is dat dik ok…
Het is ook niet erg dat ik nu overloop van de tranen,hé?! Het is nog maar begin december. Misschien moet ik nu… gewoon even ademen… gewoon… even… ademen…
🎶 I’m scared🎶 van Jeremy Zucker
🎶 Mag ik dan bij jou🎶 van Claudia De Breij
🎶 Have a little faith in me🎶 van Joe Cocker