Als ik nu terugkijk naar de afgelopen 10 maanden, heb ik het gevoel dat ik veel deuren heb toe geslagen (door geen mensen te willen zien of horen… zeker in die eerste maanden). Dat vind ik jammer. Tegelijkertijd merk ik dat ik voorzichtig aan sommige deuren voel om te zien of ze nog open kunnen. Sommige gaan open, anderen blijven toe. Een enkele deur val ik vol binnen, en word ik hartelijk toegesproken. Soms is het goed om voorzichtig te voelen. En als je hart het influistert, of als je echt achter een deur wil gaan kijken, is het helemaal ok om vol binnen te vallen… in vele gevallen zal je binnen mogen en zullen ze zelfs blij zijn dat je vol binnen viel. Dat is, volgens mij, omdat je luisterde naar je hart… en dat klopt, wordt wel eens gezegd…
Ga nu niet meteen naar 5de versnelling, hoor ik nu ook vaak. Wat ze niet weten is dat ik intussentijd met nen automatic rijd, die trouwens achterliggend 8 versnellingen heeft. Ik heb toe te geven dat dat niet geruststellend is… want ik duw nogal graag op de rechtse pedaal (vooral figuurlijk…). Ik wil ook geloven dat het ok is om af en toe te genieten in de 8ste versnelling (dat doe ik ook graag), ik mag er gewoon niet in blijven hangen… dat is al.
Misschien is het wel goed dat ik in de afgelopen periode op een andere manier leerde rijden… want op dezelfde manier blijven rijden als voor mijn crash is waarschijnlijk niet wijs. Het is zoals me ook wordt gezegd: je hoeft niet te veranderen van een oude ik naar een nieuwe ik. Blijf maar dezelfde oude ik… luister gewoon naar de instructies van het onderhoudsboekje. Wat vind ik dat een heerlijke uitspraak. Het stelt me zo gerust… ik mag blijven wie ik ben. Geen druk om plots te voldoen aan een andere maatstaf. Ik mag gewoon mezelf zijn… luisterend naar mijn eigen lijf. Vertrouwend op mezelf. Wat mag ik blij zijn met de mensen rond me. Mensen die het niet hebben toegelaten dat ik de deur toegooide, of mensen waar ik vol ben blijven binnen vallen, omdat het klopte. Of zelfs mensen die plots de deur voor mij openden…
En ik zal de garagist zo nu en dan wel eens nodig hebben. Dat is dan ook geen schande. Het is een beetje zoals een kinesist. Waar ik trouwens nu naartoe moet voor een overbelaste pees. Ik hoor je al denken… of zijn het mijn brandweermannen die ik hoor: Ziede wel. Weer niet geluisterd, hé. Teveel gedaan, zeker?! Ik snap de stellingen… en toch luisterde ik naar mijn lijf. Ik stopte bij pijn. Toegegeven ik probeerde nog 3 keer terug opnieuw. En toch… ik ben er niet over gegaan. Bij pijn gestopt. En ja, het heeft misschien wat te lang geduurd voor ik de garagist/kinesist aansprak (hoeveel drempels moet je ook over: weer naar de dokter voor een voorschrift, die je doorstuurt naar een dokter in de fysische geneeskunde… om dan pas bij de kinesist te kunnen belanden). In ieder geval, working on it. Beheerst. Uiteraard ga ik graag ver… onder het wakend oog van de kinesist. “Revalideren” is niet pijnloos. Het is steeds een beetje over de lijn gaan, zonder te ver te gaan, en zo opbouwen. Fysiek doe ik dat graag… het uiterste opzoeken. En oh ja, geen zorgen, luisterend naar die garagist die dat stuk van het instructieboekje door en door kent. Denk dan bij mezelf dat ik in het echte leven mijn eigen garagist ben… en de mensen achter de deuren die open staan, die zijn zelfs mijn mecaniciens… Die kijken over mijn schouder mee om te zien er er zich een klein of groot onderhoud aandient, wanneer ik het zelf niet door heb… Love you all!
En toch… heb je te vertrouwen op jezelf… op je innerlijke jij. Thuis mogen komen bij jezelf. Vol gaan waar jouw hart voor klopt, zodat je het instructieboekje niet te vaak nodig hebt, en deuren niet toeslaat… dat is toch niet zo gemakkelijk als het lijkt, vind ik… Niet gemakkelijk betekent niet onmogelijk… dus ga ik, met vallen en opstaan, toch weer wat verder dat pad op…