Wanneer je naar een begrafenis gaat en er niet veel stoelen mogen staan.
Dat je blij bent dat er op alle stoelen iemand zit. En dat je warm wordt van wie er op de stoelen zit.
Wanneer je ook de lege stoelen voelt. Lege stoelen die je niet kan zien. Lege… onzichtbare stoelen, die je zo graag gevuld en zichtbaar had gezien.
Bij de ene stoel glimlach je warm en komt er een mooie herinnering boven.
Bij de andere stoel word je boos en valt het oneerlijk gevoel van toen, weer helemaal over jou.
Bij nog een andere stoel wil je gewoon op de schoot kunnen kruipen.
Het slingert je van links naar rechts.
Tot je een stukje mag voorlezen.
Een stukje over loskomen, achterlaten en niet kunnen vergeten…
Een stukje dat zegt dat als iemand in je hart zit, die blijft voortbestaan.
Voor altijd.
En dan vult je hele lijf zich met hoop.
Hoop dat mensen op die lege, onzichtbare stoelen er op hun manier toch ook zijn.
Hoop dat je bij die ene stoel ooit echt weer op de schoot kan kruipen…
Hoop dat je nog lang bij de mensen op de zichtbare stoelen kan zijn!
