De afgelopen 3 dagen heb ik vooral gehuild. En… hoewel het op dat moment gigantisch pittig was, kijk ik nu met een glimlach terug. Wat is het goed dat die tranen gehuild konden worden. Er zaten veel oude vrienden bij. Hoe kon ik toch opnieuw weer zo volhouden? Goh… misschien heb ik wel een antwoord… ik liep weg van stilte of reflectie, uit angst voor de emotie die zou loskomen. Angst om met die emotie te moeten omgaan. Niet weten hoe dat dan te moeten doen.
Ik huilde mijn tranen in een groep van 22 mensen. We hadden het over IDENTITEIT, en ik heb het gevoel dat ik de mijne kwijt ben. In oktober 2019 schreef ik me al in voor deze opleiding. Een opleiding rond zelfleiderschap. Een thema dat me mateloos boeit! Mijn kindjes mochten maandag 8 juni weer naar school, en net dan startte deze 3 daagse module. Het kon op geen beter moment komen. Waarom? Ik kon geen rem zetten op de emoties die zouden komen. Ik had de kracht niet meer om tranen te bedwingen tot aan de pauzes. Nu, meer dan ooit, heb ik handvaten nodig omtrent mijn identiteit. Mijn pokerface viel kort na de middag van dag 1 al af. Ook al was het een online gebeuren door Corona, de veiligheid in de groep was hartverwarmend. De verbinding die opnieuw in de groep kon teweeg gebracht worden door Frits, de trainer, was on-ge-zien! Het is die veiligheid en verbinding, dat maakte dat ik de emoties kon omarmen.
We gingen strategieën van het ego onderzoeken? Wat is het authentiek gedrag dat je in de wereld (wil zetten) zet? Welke lichtpuntjes zie je? Wat brengt jou in een crash state? Wat zie jij als jouw talent? Talent?! Jaja, ik ben empathisch… knap, zene. En lichtpuntjes?! Lichtpuntjes?! Serieus? Ik zie geen lichtpuntjes. Mijn brandweermannen waren helemaal in hun nopjes, en maakten veel lawaai. Ja, dan kan je het fluisteren van je ziel niet horen natuurlijk, dixit Frits. Tijdens die 3 dagen kon ik stil worden, kon ik horen wat er gefluisterd werd. Wat had ik dat nodig! Uit de tranen die vandeweek vloeiden, is wel de glimlach van vandaag geboren.
Ik schaamde me ook wel wat, omdat ik niet aan het werken ben. Wel wat… dat is een understatement. Wat als ik me daar eens mee zou kunnen verzoenen? Wat zou er dan gebeuren? Dus ik vroeg men baas of we eens een keertje konden bellen. Dat ik haar ear to ear kon zeggen hoe ik me echt voel. En dat deed ik. Ik liet me zien, zoals ik nu echt ben. Niet de sterke, niet de volhouder, niet diegene die ondernemerszin heeft, niet… de Veerle die ze kennen. Die ik ook zo goed ken. Weet je? Weet je wat mijn droom is? Mijn droom is dat ik Veerle word, maar niet de Veerle die ik was. En dat pad ben ik ingeslagen… en daar wil ik niet meer vanaf.
Tot zondag was mijn vuur uit. Enkel het standaard waakvlammetje was er nog. Liefst van al wilde ik zelfs dat kleine waakvlammetje in me uitblazen. En nu… nu hou ik mijn 2 handen rond dat kleine vlammetje. Mijn 2 handen. Het is lief dat iemand anders eens een handje toesteekt. En toch… dat ik nu vooral mijn eigen handen inzet om dat vlammetje te koesteren is nieuw en zo waardevol.
Hoe donker het trouwens ook wordt, dat waakvlammetje blijft branden!
