🎶I won’t let the sun go down on me 🎶
En dan is er deze supermaan 🌕
Het is misschien nog niet zo erg dat die zon ondergaat over mij… 🤔
’s Middags stond ik nog te koken met muziek op. Het liedje ‘I won’t let the sun go down over me‘ van Nik Kershaw, stond ook op mijn playlist. Ik probeerde vol overtuiging mee te zingen… ik… zal… niet… het… donker… in… gaan. Het liedje greep me naar de keel en haalde me helemaal onderuit. Want misschien zit ik al wel in het donker (misschien… still in denial, denk ik er bij). Bizar wat muziek met mij kan doen.
En dan lees ik enkele uren later dat het die nacht supermaan is. En… ik hou er zo van om naar de sterren en de maan te kijken. Die liefde leerde ik kennen door mijn papa. Als we met de hond, Blaffy, ’s avonds nog gingen wandelen toen ik klein was, bleven we vaak heel lang weg. Dan keken we samen naar de sterrenhemel. Papa leerde me een aantal sterrenbeelden herkennen. Ik weet niet of ik ze toen echt kon herkennen, maar genoot gewoon heel erg van het samen naar boven kijken, vol bewondering voor papa die zoveel weet.
Bij het zien van de supermaan vannacht, kwam ik tot het inzicht dat het nog geeneens zo erg mag zijn om in het donker te zitten. De zon is dan misschien wel weg, maar de maan (en vandaag deze mooie supermaan) kwam in de plaats. In het donker zitten, hoeft niet persé iets slechts te zijn… (dat weet mijn hoofd, maar wat vecht mijn hart met deze gedachte!)
🎶 Bright eyes🎶 van Art Garfunkel
🎶 Teach me how to dance with you🎶 van Causes