Dat het een rare kerst is, wordt van de daken geroepen. En toch merk ik een lijn met voorgaande jaren… en dat is dat er ook nu hectiek in zit. Niet om de woonkamers die moeten worden omgetoverd tot eetzalen. Niet voor het verhuizen van meubilair, zodat iedereen een stoel heeft om op te zitten. Niet voor de perfecte versiering van de kerstboom. En toch is er een hectiek… menu’s die nu op 1 plaats worden voorbereid en die moeten verdeeld worden onder de familieleden. Er moeten nog meer cadeautjes dan anders onder de boom liggen, want het is toch allemaal al zo raar. Kerstkaartjes die, zoals elk jaar, nog snel moeten rond gedeeld worden, of op de post moeten gedaan worden, zodat ze zeker voor 24 december bij iedereen in de bus belanden. Hectiek… Ik ga er zelden in mee. Vorig jaar mislukte er iets met de bestelling van de kerstkaartjes en stuurde ik maar een gedichtje naar iedereen. Opgelost. Ik maakte me ook nooit druk in cadeautjes, en last minute tikte ik nog net dat wat moest wel op de kop. Benodigdheden voor mijn deel van de menu, kwamen ook altijd wel just in time in orde. Toegegeven… ik kon er ook van genieten dat ik hierdoor sommige mensen zot kon maken. Ik fixte het altijd wel net op tijd en wilde zo mensen leren dat het geen zin heeft om je zo ver op voorhand druk te maken. Een natuurlijk vertrouwen zorgde ervoor dat het altijd ook wel in orde kwam ook. Chanceke, denk ik dan…
Maar nu… heb ik zelfs geen zin om last minute dingen te regelen. En toch… is het weer zo. Maar ook niet. Ik heb nog geen kerstkaarten. Niet in huis, laat staan geschreven. Ik stuur er in januari, denk ik nu. Als niemand er nog eentje verwacht, krijgen ze nog post. Of ik doe net zoals in het begin van de eerste lockdown: ik stuur de belangrijkste mensen in mijn leven een persoonlijk berichtje via een of ander sociaal medium! Yes, dat doe ik. Klaar. Maar wat ik dit jaar het ergste vind… ik heb de cadeautjes niet vast. Het kan me ook weinig raken… oh zucht. Ik heb geen zin in cadeautjes. Niet om te geven, nog minder om de krijgen. Al dat verplicht gedoe. Er moeten er minder gekocht worden. Dat merk ik aan wat er onder de boom ligt. Of niet ligt. En dan zag ik vandaag een boom waaronder superveel cadeautjes lagen… en plots overviel me veel verdriet. Verdriet dat ik de kindjes niet meer verwende dit rare jaar. En boosheid… boosheid omdat ik geen inspiratie had om voor mooie, gepaste cadeautjes te zorgen waarmee ik ze kon verrassen. En dan voel ik me zo een slechte mama… Omdat ik geen zin heb in Kerst, zijn zij de dupe…
Tranen rollen. Ik laat me tegen de leuning van mijn stoel glijden en kijk door het dakvenster naar buiten. De wolken drijven net voor de maan en die verdwijnt… Ik mag ze dan niet zien, maar ze is er wel! Het geeft me drive. Ik heb nog een dagje… ik schrijf ze een kerstkaartje… een nieuwjaarsbrief in kerstkaartjesvorm! Ja, dat ga ik doen. En die ga ik hen voorlezen op Kerstmis! Ze zullen er het hunne van denken, dat weet ik zeker. Ze zullen dat 1ne cadeau onder de boom echt leuker vinden dan hun briefje. En toch… misschien lezen ze het ’s avonds in hun bedje nog even na. En later als ze groot zijn nog eens… en dan hoop ik dat ze niet boos zijn om de weinige cadeaus nu. Dan hoop ik dat ze me vergeven dat Kerstmis niet groots was… dan hoop ik dat ze glimlachen als ze terugdenken aan de gekunstelde rijmpjes in hun briefje…
En misschien is dat wel wat ik ze wil meegeven. Het draait niet om de cadeaus. Het draait niet om die paar feestdagen op een jaar. Het draait om wat er elke dag in het jaar gebeurt. De alledaagse gewone gebeurtenissen. Samen koekjes bakken, steppen, kampen bouwen, gezellige babbeltjes in de auto, de dagelijkse “ik hou van jou tot aan de maan en terug”, de knuffels, de… alles. Bedenk me nu dat ik mezelf vooral aan het peptalken ben en eigenlijk de ware betekenis van Kerstmis onderuit haal… Of net niet? Weet je wat?! Ze krijgen er nog een cadeautje bij. Morgen neem ik ze mee naar de kerk om een kaarsje te gaan branden. Ze zullen tegenpruttelen en ook daar het hunne van denken… en toch zullen ze blij zijn achteraf! En ik zal staan glunderen als ik hoor welke gesprekjes zullen gevoerd worden onderweg van en naar de kerk… En misschien is God of Jezus… of… dan nog niet zo boos op mij, omdat ik dit jaar geen zin heb in Kerstmis…
