Nuancering bij de artikels (teksten geschreven in november, gepubliceerd in april… dat betekent na veel maanden de teksten nog eens lezen): brandweermannen die graag afbreken zijn zeer aanwezig! Omdat de teksten van mijn hand komen, vind ik ze een hypocriet karakter hebben… Ik schrijf eerder naar mezelf, dan naar enig andere lezer… Heb ik al het recht om te schrijven naar een andere lezer? En dan over thema’s waar ik zelf mee in oorlog ben? Ik wil niet overkomen als iemand die weet wat het is… ik KAN niet overkomen als iemand die weet wat het is… Depubliceren gaat niet… het is wat het is…
Artikel 1: LEIDERSCHAP VANUIT VERBINDING (uit De Cocon van April 2021)
Misschien leest het als volgt handiger?
Leiderschap vanuit verbinding
Bij het woord verbinding merk ik dat het denken vaak gaat over verbinding met de anderen. Voor mij begint het echter vanuit een verbinding met jezelf: die komt vaak aan het licht door de interactie met anderen.
Onder druk van het dagelijkse bestaan schakel je bepaalde overlevingsstrategieën in, die ervoor zorgen dat je de verbinding met jezelf verliest. Dat overkwam ook mij. Zonder er erg in te hebben, was ik in hardnekkige patronen en strategieën beland. Tijdens een leiderschapstraining kwam dat aan het licht. Ik dacht veilig te zitten en enkel over het aansturen van een team te zullen bijleren. Snel werd echter duidelijk dat de 3-daagse me niet koud zou laten… Leiderschap begint duidelijk bij jezelf.
’Eerst de mens en dan de zaak,’ werd er gezegd. Zonder te weten hoe het met je collega’s of teamgenoten is of wat er bij hen leeft, wordt het moeilijker om gedroomde resultaten neer te zetten. Ik merk vaak dat snelheid een drijfveer is om acties te nemen, dat er geen tijd is om aandacht aan de mens te geven … en dat blijft niet zonder gevolgen. Zonder het vermogen om anderen te betrekken, kom je niet tot de realisatie van doelen. Het Impeccable Leadership model van Frits Wilmsen geeft je een antwoord op de vraag hoe je een samenwerking kan creëren waarbij het geheel méér wordt dan de som der delen, vanuit verbinding, creativiteit en toewijding.
Hoe maak je die verbinding dan? Ze vraagt om nieuwsgierigheid, moed en mededogen. Nieuwsgierig zijn naar de andere, maar ook naar jezelf. Moed hebben om dingen te vragen en uit te spreken, overgoten met mededogen naar de andere en jezelf. De verbinding die gecreëerd werd, maakte dat praten vanuit een overlevingsstrategie niet langer mogelijk was: we gingen van mens tot mens praten en niet van strategie tot strategie.
In één beweging werd die workshop met het team ook een erg individueel gebeuren. Een van de vragen was: waar doen jullie als team geen toegevingen aan? Ik dacht: ‘Waar doe ik voor mezelf eigenlijk geen toegevingen aan?’ Wat is de missie of droom van het team? Ik kon geen droom voor mezelf bedenken. Toen besloot ik: ‘Ik word meer Veerle.’
Hoe doe ik dat dan, meer Veerle worden? Ik ga elk deel in mezelf aanvaarden zoals het is. Soms hoor ik me zeggen: ‘Ik was mezelf niet helemaal,’ of ’Zo ken ik mezelf niet’. Daarin zit voor mij een sleutel verborgen. Natuurlijk ben ik Veerle … Alleen was er een deel van mezelf plots de regie gaan overnemen, een deel dat normaalgezien alleen maar een bijrolletje had mogen spelen (als dat deel zelfs al mee op het toneel mocht komen). Het zit zo: ook die delen die ik weg stak, soms tientallen jaren, maken deel uit van wie ik ben. Nee, ik zie niet alle stukjes van mezelf even graag.
Maar als ik niet elk stukje geregeld eens aan het stuur zet, dan komt dat later met eens zoveel brutaliteit toch het stuur overnemen. Nu probeer ik te luisteren naar wat elk deel me komt vertellen… Want ik leerde dat er ongetwijfeld wel een hele goede reden is waarom dat deel zich daar en dan aanmeldt.
Hoe beter ik in verbinding ben met mezelf, hoe groter het vermogen om de andere zonder vervorming waar te nemen, en dus in interactie met anderen verbinding te maken met de echte mens. Dat is een cruciaal element wanneer mensen moeten samenwerken. Als ik als leidinggevende de verschillende fases van teamontwikkeling kan herkennen en daarbij een passende rol kan aannemen met de bijhorende vaardigheden, zal het geheel écht meer opbrengen dan de som der delen. Zo zorgt het Impeccable Leadership model ervoor dat het heerlijk werken wordt in verbinding met jezelf én de anderen.
Al is het niet altijd zo eenvoudig, op dat pad wandel ik vandaag nog.
Artikel 2: ADEMEN EN STIL WORDEN ALS EEN GEHEEL (uit De Cocon van April 2021)
Misschien leest dit handiger?
Ademen en stil worden als een geheel
Als een sportief iemand weet ik wat het is om de hele longinhoud te gebruiken. Als iemand die dwarsfluit kan spelen, weet ik wat het is om alert te ademen en lang uit te blazen. En toch kan mijn ademhaling in het dagelijks leven zo ongelooflijk hoog zitten en mogen mijn longen zich niet helemaal uitleven. Dat viel me pas op toen de volgende zin werd uitgesproken: ‘Zet je voeten even goed op de grond en adem een paar keer goed diep in en uit.’ Toen voelde ik mijn ademhaling voor het eerst echt en dat is zo een drie jaar geleden.
Ik leerde om bewust te ademen. Dan leg ik mijn hand op mijn buik en adem ik daar helemaal naartoe. Langer uit dan in. Bij elke uitademhaling kan ik een beetje zakken, tot ik tot onderin mijn buik adem. Als ik het lef heb dat regelmatig en steeds een kleine tien minuten te doen, komt er vrij wat vrij wil komen. Zo kan mijn ademhaling deuren openen, emotionele deuren. Het zijn vaak ook die deuren die me de adem durven benemen. Dat waar ik ver van weg loop, komt door rustig te ademen soms angstaanjagend dichtbij. Dan moet ik vooral rustig blijven ademen, om mezelf niet te verliezen in de alledaagse beslommeringen en om er zo niet weer ver van weg te lopen. Soms is het sterker dan mezelf en duurt het een hele tijd voor ik onder ogen durf zien wat er bij het ademen naar boven wil komen.
Wat me helpt om rustig te kunnen ademen, is de natuur in trekken. Nadat ik uitgeraasd ben en aan een hoog tempo de paden heb verslonden (wat een hele tijd kan duren), voel ik me zakken. Dan is er de verlossende zucht of geeuw waarbij ik voel dat de rust welkom is. Dan visualiseer ik die ademhaling die steeds dieper mag zakken, tot ze weer tot onderin mijn buik komt. En na een tijdje me zo vol te richten op mijn ademhaling, kan ik mijn stukje wereld weer wat beter aan. Als je nu denkt dat dat me altijd lukt, dan heb je het, jammer genoeg, mis. Ik kan me echt verliezen in de routine van de dag, en tegen een hels tempo van links naar rechts hollen. Soms denk ik dat dat een talent is van mezelf, een handig instrument dat ik kan inzetten om de boel te laten draaien. Wat het echter ook is, het is een aangeleerde strategie om vooral niet te ademen en stil te worden. Dat inzien, is alvast een stap vooruit.
Wat ademhaling voor mij het meest waardevol maakt, werd duidelijk tijdens een paniekaanval die mijn tiener doormaakte. De zuurstof in zijn longen is van onschatbare waarde, en die zuurstof geraakte er niet meer. Samen ijsbeerden we, in open lucht, de paniekaanval weg. Ik wilde niks liever doen dan zijn ademhaling overnemen, wat natuurlijk niet kon. Dus kon ik alleen maar zelf ademen, rustig en beheerst, en vooral met het volste vertrouwen in mijn zoon, zodat hij met me mee zou kunnen ademen.
En dat deed hij, tot we samen op één rustig ademritme zaten. Ongezien verbonden waren we. Daarnaast was ik beretrots op hem. Een moment dat in mijn geheugen staat gegrift.
En nu? Nu ademt mijn zoon ook tot aan zijn buik. En ik glunder, want ik heb het voorrecht om mama te zijn van die held die de waarde van diep ademhalen nu al kent.
Hier kan je heel het magazine downloaden – De Cocon April 2021 (2 maandelijks magazine van HSP Vlaanderen) (Het ligt volgens mij nog niet in de dagbladhandels… weet al niet of ze dat standaard in hun aanbod hebben…)
Meer informatie (en ook helemaal niet eigenlijk) vind je op www.hspvlaanderen.be