Soms lijkt het alsof er een zware wolk op me valt. Je ziet niks, maar het weegt als een enorm blok beton. Ik voel niks aan de buitenkant, maar mijn binnenkant wordt vacuüm getrokken. Mijn maag krimpt in elkaar en elke spier is alert, wakker en opgespannen.
Dan lijkt het alsof ik verdwaal in mezelf…
Dan vecht ik tegen de tranen die in mijn ogen willen springen.
Dan wil ik verdwijnen.
Dan vind ik geen enkele beslissing die ik nam nog goed.
Dan haal ik elk succesverhaaltje dat ik al had onderuit.
Dan lijkt elke bron die ik ooit had uitgedroogd en levenloos.
Dan denk ik aan het Waarom ik hier ben, en kan ik moeilijk antwoorden vinden.
Dan… verlies ik de strijd met de tranen…
Mijn hele binnenkant lijkt een doolhof, waarin ik geen enkel straatje ken. Alsof ik nog nooit was waar ik dan ben… En misschien is dat wel zo. Misschien was ik daar dan ook nog nooit… en brengt het me daarom zo van de wijs.
Soms kan ik zo verdwalen… verdwalen in mezelf. En dan is het even zoeken naar mijn innerlijke gids om me de weg te wijzen… Al bedenk ik me dat die gids daar ook nog nooit was. Die heeft gelukkig wél het vertrouwen in dat onbekende pad… Oh, wat ben ik blij dat die dat vertrouwen wel heeft!
En wat je nog mag weten… die innerlijke gids, is ook gewoon een Veerle-deel. Dus een deel van mij heeft wél vertrouwen?! Dat inzien, zorgt dan zachtjes aan voor weer wat ruimte. En na een tijdje maakt deze gedachte van het wandelen in dat doolhof een boeiende reis…
