Wat lees ik mooie, duidelijke, boeiende, interessante… artikels rond leiderschap in een organisatie ten tijde van Corona. Veel van die leidinggevenden zijn ook ouders. En ik wil het gezin niet bestempelen als organisatie, maar oh… wat zijn er gelijkenissen. Wat ik vooral wil doen, is een hart onder de riem steken van de leiders, die zich ook ouders mogen noemen.
Initieel liep ik hard van stapel. Er hing meteen een schema van een schooldag in deze tijden aan de muur. Ik (gids) stoomde alles netjes klaar: per kind maakte ik een rooster op (#Agile@home): wat moet er allemaal gebeuren, waarmee zijn ze bezig én een “klaar” rubriek. Successen vieren is belangrijk, toch?! Er geraakte alleen geen enkele post-it op dat laatste vak, want de school had intussentijd een eigen in te vullen schema bezorgd, met andere opdrachten. Ik (expert) had de documenten van de leerkachten goed doorgenomen: we ‘moeten’ vandaag dit én dat… doen om er te geraken. Hoe en waar de kinderen dat deden, maakte niet zoveel uit: als het werk maar klaar was. Dit heeft een week geduurd, en toen ging ik wat milder zijn, en werd de coach in me wakker. Al evolueert mijn team soms zo, dat ik terug naar de gids en expert rol terug moet stappen. Dat is niet erg, maar gewoon wat ze nodig hebben.
Op het werk draag ik een welbepaald statement hoog in het vaandel, nl. eerst de mens en dan de zaak. Bijna elke meeting begin ik met “Hoe is het?”. Ik maakte een aangepaste versie voor thuis eerst het kind, dan de leerstof. Elk kind gaat anders door deze periode: de ene laat er zijn slaap voor en maakt zich zorgen om zijn eigen gezondheid of die van de (groot)ouders, de andere gaat in volle weerstand en weet met zichzelf geen blijf, nog een andere gaat maar braaf uitvoeren wat moet gebeuren, want er hangt al zoveel spanning in de lucht,… Zo ging de onderhandelaar in me met elk kind apart samenwerken zodat iedereen in deze periode het meest tot zijn recht kan komen. En jij als ouder, voogd, verantwoordelijke… probeert ook alle balletjes in de lucht te houden op jouw manier. Ondertussen geven de kinderen duidelijk aan waar ze nood aan hebben, en helpen ze elkaar ook zo goed mogelijk waar ze kunnen. Ik (sponsor) hou deze dialoog levend en geniet van wat er gecocreëerd wordt.
Ik probeer er met zoveel mogelijk liefde voor hen te zijn, dag én nacht. Al ontplof ik ook wel eens bij de zoveelste “mamaaaa”. Daar vind ik wel wat van. En toch, I’m only human. Wanneer de stoom er uit is, leg ik steeds uit wat de oorzaak was van die ontploffing. In kindertaal meegeven dat mama ook soms bang, gefrustreerd of moe is, is echt geen schande. Integendeel. Deze uitleg, samen met een welgemeende ‘sorry’, zorgt ervoor dat het me vaak vergeven wordt. En mijn kindjes zijn er met evenveel liefde voor mij. Zo houden ze mooi de spiegels voor. Mooi… je weet dat dit pijnlijk is.
Van mezelf moet er veel, want uiteraard wil ik niet dat mijn kind achterstand op loopt. Achterstand… mmmh, you know what: eerst het kind en dan de leerstof. Dat is wat vandaag telt. Ook al vecht ik weer met deze stelling, al weet ik goed dat ik hierin mijn hart volledig mag volgen. Wat ze vandaag laten zien, kan hen misschien helpen in wat ze later graag willen gaan doen. Ik hoop dat ik dan als awakener met hen in gesprek kan gaan.
Voor de ouders onder ons: je doet wat je kan doen. En dat doe je zo goed mogelijk met al het vermogen dat je in je hebt. Dat is… impeccable!
De 6 rollen die in dit blogje aan bod komen, komen uit het Leiderschapsmodel van Frits Wilmsen. Wil je meer weten over Impeccable Leadership dan kan je hier terecht.
🎶 Right or wrong 🎶 van Gregory Page
🎶 Do something that scares you 🎶 van Heather Nova